Przez ostatnie 500 lat druk był głównym sposobem wymiany informacji i rozprzestrzeniania się idei. Dlatego historia drukarstwa jest silnie związana z historią naszej cywilizacji.
Proces druku wynaleźli Chińczycy już w VIII wieku n.e. Tekst każdej strony był osobno wycinany na drewnianej tabliczce. Tabliczkę pokrywano tuszem, nakładano na nią papier, a następnie dociskano go delikatnie, by przenieść tekst na kartkę. Przygotowanie indywidualnych form było jednak niezwykle pracochłonne. Dlatego wkrótce proces został udoskonalony przez wprowadzenie ruchomych, osobnych czcionek wykonanych z metalu, gliny lub drewna, przedstawiających każdy z używanych w piśmie znaków. Lecz w warunkach chińskich, gdzie w użyciu znajduje się aż 40 tysięcy różnych znaków, system i tak był bardzo niewygodny i nie rozprzestrzenił się. W Europie aż do XV wieku książki kopiowano -ręcznie. Około 1430 r. zaczęto drukować teksty metodą płytową. Dla każdej litery lub innego znaku = wykonywano matrycę z twardego metalu. Używa- K jąc tej matrycy jako stempla, wyciskano, litera po literze, tekst na płycie z miękkiego metalu. Następnie wykonywano ołowiany odlew, będący gotową płytą do druku każdej strony. Jeżeli płyta została uszkodzona, trzeba było wykonać nowy odlew. Wyciskanie liter w miękkim metalu dawało w rezultacie tekst raczej nierówny. Technika ta podsunęła złotnikowi Johannowi Gutenbergowi pomysł druku z płyt metalowych tworzonych zupełnie inaczej. Do 1450 roku rozwinął on metodę drukowania wysokiej jakości tekstów, używając ruchomych czcionek metalowych. Fakt, że alfabet rzymski ma niewiele znaków, znacznie uprościł całą procedurę, czyniąc ją opłacalną. W roku 1455 Guten-berg opublikował Biblię, wydrukowaną z zastosowaniem jego metody. Dzieło to było punktem zwrotnym w dziejach drukarstwa.
Proces gutenbergowski, znany pod nazwą druku typograficznego, był przez 500 lat podstawową metodą drukowania. Lecz z początkiem XIX wieku zyskał konkurencję w postaci litografii oraz foto-grawiury, przydatnych szczególnie do reprodukowania ilustracji. W metodzie typograficznej pokryta farbą drukarską część metalu wystaje ponad powierzchnię całej płyty, podczas gdy w grawiu-rze odwrotnie, jest ona zagłębiona w płycie. W litografii cala płyta jest płaska, posiada jednak obszary, które przyjmują farbę drukarską i takie, które jej nie przyjmują. Dziś typografia i fotograwiura są prawie zupełnie zarzucone. Lecz wraz z rozwojem technologii komputerowej, litografii wyrósł nowy groźny przeciwnik ...

Przydatne linki